Назад

Алесь Дудар

Кастусь Каліноўскі

Беларусі паўстаўшай слава,
Беларусі — ў пояс паклоны.
Хай мінулае цемра заслала —
а змагання не забыць ніколі.

Эх, Кастусь... Балоты памераў,
а ў лясах,
               як у бацькавай хаце.
Беларусь табе паверыла —
за табою пайшла змагацца.

Беларусь — не царам маскоўскім.
Беларусь — не варшаўскім панам!
Зазвінелі ў лесе бярозкі,
дуб стары галаву падняў.

Забуяніла ў полі рэхам:
— За мужычую праўду — у бой!..
Не Ілля па хмарах праехаў,
не Пятро зазваніў булавой...

А пасля — астрожныя краты...
Што з таго, што жыцця не стане.
Твае слёзы важыць на караты:
— Залілі, загасілі паўстанне...

Скалыхнуўся натоўп на Лукішках:
— На Беларусі няма шляхты!..
Можа, кат успомніў за кілішкам,
як памёр мяцежнік пракляты.

Маліцца — не наша справа.
Кастуся мы папросту ўспомнім:
Беларусі паўстаўшай — слава,
Беларусі — ў пояс паклон.

1925

Публікацыя паводле: Сярэбраныя галасы. Душа мая тужлівая, – Мн., 2005. (Беларуская паэзія ХХ стагоддзя)